Soms zijn het niet grote ruzies die je hart breken, maar een paar woorden die op het meest ongelegen moment in het bijzijn van anderen worden gefluisterd. Op deze specifieke dag had de 68-jarige Claire zich tot in de puntjes voorbereid op de doop van haar kleinzoon. Ze had alles georganiseerd, gefinancierd en elk detail gepland. Maar toen ze de kerk binnenliep, riep haar eigen dochter haar toe: “Jij hoort hier niet thuis, mam.” Eén zin die alles veranderde. Eén zin die, paradoxaal genoeg, haar leven een nieuwe wending zou geven.
Een moeder die altijd gaf… tot het punt dat ze zichzelf vergat.
\Claire heeft hard gewerkt, gevochten en haar leven helemaal zelf opgebouwd. Ze heeft verschillende succesvolle bedrijven opgezet terwijl ze haar dochter Lina in haar eentje opvoedde. Wanneer Lina haar vertelt dat ze de doop van haar baby niet kan betalen, doet Claire wat ze altijd al gedaan heeft: ze regelt alles.
Locatie, buffet, decoraties, kleding, kleine cadeautjes… ze spaart geen moeite. Alles moet perfect zijn voor deze gedenkwaardige dag. Het enige wat ze wil, is een moment met haar gezin doorbrengen. Maar bij de ingang van de kerk wordt ze hardhandig met de realiteit geconfronteerd: ze wordt de toegang geweigerd, er wordt gezegd dat de ruimte gereserveerd is voor belangrijke gasten.De schok is enorm. Claire realiseert zich plotseling dat ze haar hele leven heeft gegeven… maar dat ze nu geen emotionele ruimte meer heeft .
Locatie, buffet, decoraties, kleding, kleine cadeautjes… ze spaart geen moeite. Alles moet perfect zijn voor deze gedenkwaardige dag. Het enige wat ze wil, is een moment met haar gezin doorbrengen. Maar bij de ingang van de kerk wordt ze hardhandig met de realiteit geconfronteerd: ze wordt de toegang geweigerd, er wordt gezegd dat de ruimte gereserveerd is voor belangrijke gasten.De schok is enorm. Claire realiseert zich plotseling dat ze haar hele leven heeft gegeven… maar dat ze nu geen emotionele ruimte meer heeft .
