Drie jaar lang leefden mijn broer en ik in parallelle levens.

Dichtbij genoeg om elkaar nog goed te herinneren, maar ver genoeg weg om te doen alsof we er niet toe deden. Onze breuk was niet explosief. Er waren geen verheven stemmen, geen dramatische ultimatums. Gewoon een gesprek dat misliep, woorden die te hard aankwamen en een stilte die langzaam verhardde tot afstand. Trots deed de rest. Ik overtuigde mezelf ervan dat hem uit mijn leven bannen een teken van zelfrespect was, dat bloedbanden geen excuus waren voor pijn. En na verloop van tijd voelde de afwezigheid niet meer zo vreemd. Althans, dat vertelde ik mezelf.

Het leven paste zich aan de leegte die hij achterliet. Verjaardagen kwamen en gingen zonder berichtjes. Feestdagen werden stiller, teruggebracht tot wat behapbaar leek. Ik ontwikkelde routines zonder hem en noemde dat vrede. Telkens als zijn naam in mijn gedachten opdook, wuifde ik die weg en herinnerde mezelf eraan dat contact opnemen alleen maar iets zou heropenen dat al gesloten was. Het verhaal dat ik mezelf vertelde was netjes, afgebakend en grotendeels onbetwist.
Totdat het op een winternacht allemaal aan het licht kwam.

Mijn auto begaf het plotseling, haperde even en viel toen volledig stil. De ironie drong niet meteen tot me door – alleen de kou. Toen keek ik op en besefte ik waar ik precies was. Zijn gebouw. Er lag sneeuw op de stoep, de straatverlichting knipperde alsof ze niet kon beslissen of ze aan moest blijven. Ik zat daar, mijn handen stevig om het stuur geklemd, verbijsterd, alsof de stad me in een hoek had geduwd die ik jarenlang had vermeden.

Ik pakte mijn telefoon om de wegenwacht te bellen. Dat was de verstandige keuze. Maar terwijl ik scrolde, bleef mijn vinger hangen bij een naam die ik nooit had verwijderd. Ik staarde er langer naar dan de bedoeling was. Allerlei excuses kwamen tegelijk op. Laat hem met rust. Heropen de zaak niet. Los het zelf op.

Ik negeerde ze en belde.

Lees verder op de volgende pagina