Een paar dingen die ik heb geleerd nadat ik het twee keer heb gedaan.
De eerste keer goot ik het mengsel in een standaard schaal van 20×20 cm – dezelfde schaal die ik ook voor klassieke Jell-O zou gebruiken. Het werkte prima, maar de textuur voelde verfijnder aan dan de presentatie deed vermoeden. De tweede keer gebruikte ik een diepere, mooiere schaal, en het voelde meteen veel doelbewuster aan. Hetzelfde recept – een betere ervaring.
Ook de verhoudingen heb ik de tweede keer aangepast. Het originele recept schrijft gelijke delen water en yoghurt voor, maar ik heb de hoeveelheid yoghurt verhoogd naar ongeveer 1½ kopje. Het resultaat was merkbaar romiger en zachter – nog steeds stevig, maar dichter bij de panna cotta-achtige textuur waar ik op hoopte.
Hoe smaakt het eigenlijk?
Beter dan je zou verwachten.
Dit dessert van Jell-O en yoghurt is niet zo zijdezacht als echte panna cotta, maar het komt wel in de buurt: romig, koel, licht zuur en met een frisse afdronk. De yoghurt geeft het een volle textuur, de gelatine zorgt voor structuur, en samen vormen ze iets dat aanvoelt als een echt dessert – en niet zomaar een nieuwigheidje.
Ik gebruikte frambozen-Jell-O met naturel Griekse yoghurt, wat een frisse, evenwichtige smaak opleverde. Maar de mogelijkheden zijn eindeloos. Verschillende Jell-O-smaken en yoghurtsoorten beïnvloeden de zoetheid en de zuurheid, waardoor je het gemakkelijk naar eigen smaak kunt aanpassen.
Voor een dessert dat slechts twee ingrediënten en ongeveer vijf minuten werk vereist, is dat een behoorlijk indrukwekkend resultaat – zelfs voor iemand die aanvankelijk huiverig is voor alles wat aan ambrosia doet denken.
