Ik vertelde hen kalm:
“Mama heeft dit voor ons drieën achtergelaten. Ik houd niets voor mezelf. Ik stel voor dat we het eerlijk verdelen. Maar onthoud alsjeblieft: geld is belangrijk, ja, maar haar grootste wens was dat we in vrede zouden leven.”
De oudste boog zijn hoofd, zijn stem was schor:
“Ik… had het mis. Ik dacht alleen maar aan het geld en vergat wat mijn moeder zei.”
De tweede voegde er met tranen in de ogen aan toe:
“Ze heeft zoveel geleden… en we konden haar niet genoeg bedanken.”
We zwegen lange tijd. Uiteindelijk besloten we het geld in drie gelijke delen te verdelen. Ieder van ons nam zijn of haar deel mee als aandenken aan onze moeder.
Het lot van elk individu
Lees verder op de volgende pagina.
