Ik dacht dat ik mijn leven kende… tot de dag dat de waarheid, die pas na mijn bevalling aan het licht kwam, eindelijk aan het licht kwam.
Ik pakte zwijgend mijn koffer in, mijn handen trilden.
Maar bij de deur hield mijn moeder me tegen.
Ze keek me lang aan en zei toen:
‘Als je nu weggaat, ga je weg zonder antwoorden. Soms doet wachten meer pijn… maar het onthult alles.’
Ik bleef.
Elke dag was een beproeving.
Elke geforceerde glimlach kostte me meer dan de kreten.
Toen kwam de dag van de bevalling.
De pijn was immens, maar ik dacht naïef dat het ergste achter me lag.
Toen ik mijn kind voor het eerst hoorde huilen, huilde ik ook.
Ik geloofde dat dit nieuwe begin alles zou uitwissen.
Opnieuw had ik het mis.
Drie dagen later, in het ziekenhuis, terwijl de kamer baadde in een koud licht, kwam mijn tante me bezoeken.
Maar bij de deur hield mijn moeder me tegen.
Ze keek me lang aan en zei toen:
‘Als je nu weggaat, ga je weg zonder antwoorden. Soms doet wachten meer pijn… maar het onthult alles.’
Ik bleef.
Elke dag was een beproeving.
Elke geforceerde glimlach kostte me meer dan de kreten.
Toen kwam de dag van de bevalling.
De pijn was immens, maar ik dacht naïef dat het ergste achter me lag.
Toen ik mijn kind voor het eerst hoorde huilen, huilde ik ook.
Ik geloofde dat dit nieuwe begin alles zou uitwissen.
Opnieuw had ik het mis.
Drie dagen later, in het ziekenhuis, terwijl de kamer baadde in een koud licht, kwam mijn tante me bezoeken.
