De naam zei me niets.
De volgende avond thuis bekeek ik het bankbiljet nog eens. Het was tientallen jaren oud en niet meer bruikbaar. Op de achterkant stond vaag een adres en een datum van meer dan veertig jaar geleden. Mijn nieuwsgierigheid overwon mijn vermoeidheid.
Een week nadat Daniel uit het ziekenhuis was ontslagen, ben ik naar dat adres gereden.
Het was een klein huis in een rustige buurt. Ik draaide me bijna om, ervan overtuigd dat ik voor niets aan het zoeken was. Maar toen ik aanklopte, deed een man open en verstijfde toen ik Margaret Hale noemde.
‘Ze is mijn tante,’ zei hij langzaam. ‘Of… ze was het. We zijn jaren geleden het contact kwijtgeraakt.’
Onder het genot van een kop koffie legde hij alles uit. Margaret had ooit een klein productiebedrijf gehad dat uiteindelijk was uitgegroeid tot een miljoenenbedrijf. Na een pijnlijk familieconflict had ze zich volledig teruggetrokken en alle banden verbroken. Het bedrijf floreerde zonder haar en de familie ging ervan uit dat ze rijk en trots was en hen niet meer nodig had.
‘Ze wees alles af,’ bekende de man. ‘Het enige wat ze zei te willen was rust.’
Toen ik het bankbiljet noemde, trok de kleur uit zijn gezicht. ‘Dat was het allereerste biljet dat ze ooit verdiende. Ze heeft het ooit gebruikt om eten te kopen toen ze een tijdje dakloos was. Ze bewaarde het als herinnering.’
Twee dagen later belde hij me om te vertellen dat Margaret rustig was overleden
Lees verder op de volgende pagina
