Mijn vader trouwde met mijn tante nadat mijn moeder was overleden. Tijdens de bruiloft zei mijn broer: ‘Papa is niet wie hij voorgeeft te zijn.’

De gesprekken in de buurt verstomden. Laura verstijfde.

Mijn broer stapte naar voren. “Mama wist ervan. Van alles.”

‘Wat wist je?’ vroeg papa.

Ik tilde de envelop op. “Ze wist van jou en haar zus. Ze wist van het kind. En ze wist waarom je gebleven was.”

Laura fluisterde zijn naam.

“Stop.”

Vader liet een korte lach horen. “Je vergist je.”

‘Nee,’ zei ik kalm. ‘Jij wel.’

Robert vervolgde: “Ze heeft het testament veranderd. Alles gaat naar ons. Jij krijgt niets.”

Het kleurde niet meer uit het gezicht van mijn vader. “Dat is onmogelijk.”

‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Dat is al gebeurd.’

Laura deinsde van hem weg. ‘Je zei dat het geregeld was.’

Ik keek hen allebei aan. “Deze bruiloft heeft jullie toekomst niet veiliggesteld. Het heeft de waarheid aan het licht gebracht.”

We vertrokken zonder afscheid te nemen.

Enkele maanden later verliet Laura hem ook. Liefde, zo blijkt, verdwijnt snel als er niets meer te erven valt.

Moeder had gelijk. Ze vocht niet meer terwijl ze stervende was. Ze won – in stilte.