Een moment van stilte – Héctor was slim genoeg om niet te vragen waarom.
‘Begrepen. Wanneer gaan we het uitvoeren?’
‘Nu. Onmiddellijk. Ik wil dat de melding binnenkomt op het moment dat hij probeert te betalen.’
‘Ik ga ermee aan de slag.’
‘Nog één ding,’ voegde ik eraan toe. ‘Zoek de beste slotenmaker die je kunt vinden. En huur een paar sterke bewakers in. Morgenochtend bezoeken we het huis in Segovia.’
‘Tot uw dienst, mevrouw.’
Ik beëindigde het gesprek, startte de auto en zag mijn spiegelbeeld in de achteruitkijkspiegel.
De vrouw die in die gang had gehuild, was verdwenen.
Alles wat overbleef was Sofia – de CEO – die eindelijk had geleerd wat genade kost.
Mijn telefoon trilde: een WhatsApp-bericht van Ricardo.
‘Liefje, ik ben aangekomen in Valencia. Ik ben uitgeput. Ga slapen. Kusjes. Ik hou van je.’
Ik lachte – zacht, scherp, humorloos.
Toen typte ik mijn antwoord met volkomen kalmte.
‘Oké, schat. Slaap lekker. Droom zoet – want morgen word je misschien wakker in een verrassende realiteit. Ik hou ook van jou.’
Verstuurd.
En toen het scherm zwart werd, verscheen er een scheve glimlach op mijn lippen.
Het spel was officieel begonnen.
