Dat was het moment waarop mijn hart, dat zes lange jaren gebroken was geweest, eindelijk begon te helen.
Nu hebben we nog dat ene kostbare jaar voordat hij naar de universiteit gaat.
We koken samen, zoals vroeger. We zitten op de bank en kijken naar de oude tekenfilms waar hij als kind zo dol op was. We praten tot diep in de nacht over alles wat hij heeft meegemaakt tijdens zijn afwezigheid – de goede dingen, de moeilijke dingen, de verwarrende dingen.
Er zijn nog steeds hiaten in onze geschiedenis. Jaren die we niet kunnen terughalen.
Maar we vullen het heden met zoveel mogelijk warmte.
Soms zie ik hem rondkijken in de keuken of rustig zitten in zijn oude kamer, alsof hij zichzelf ervan wil verzekeren dat het echt is.
En soms kijk ik gewoon naar hem – deze vriendelijke, bedachtzame jongeman – en voel ik een overweldigende zekerheid.
De tijd kan mensen van elkaar scheiden.
Afstand kan de liefde op de proef stellen.
Omstandigheden kunnen jaren van je leven afsnoepen.
Maar niets – noch wet, noch trots, noch geweld – kan de band uitdoven die gesmeed is in nachtelijke slaapliedjes, schaafwonden en onwankelbare toewijding.
Hij is mogelijk uit mijn huis ontvoerd.
Maar hij is nooit uit mijn hart verdwenen.
En nu is hij eindelijk weer thuis.
Let op: Dit verhaal is fictief en gebaseerd op waargebeurde feiten. Namen, personages en details zijn gewijzigd. Elke gelijkenis met echte personen of gebeurtenissen is puur toevallig.
De auteur en uitgever aanvaarden geen verantwoordelijkheid voor de juistheid van de informatie en zijn niet aansprakelijk voor interpretaties of het gebruik van de informatie. Alle afbeeldingen dienen uitsluitend ter illustratie.
