Mateo fronste zijn wenkbrauwen.
—Ken je haar?
Don Ernesto hapte naar adem. Zijn handen begonnen te trillen.
—Ik had jaren geleden een partner… in het leger. Hij werkte niet bij de politie. Hij was… hij was een van ons. Een Duitse herder. We noemden hem Schaduw.
Valeria knipperde gespannen met haar ogen.
—Die hond heet Delta, meneer.
‘Delta was zijn radionaam,’ antwoordde Don Ernesto, met een trillende stem. ‘Maar als we alleen waren, als… als het mis ging… noemde ik hem Schaduw. Omdat hij altijd bij me was.’
De stilte werd zwaar. Zelfs de zee leek te luisteren.
Don Ernesto kneep zijn ogen dicht, en de pier verdween even uit het zicht.
Hij zag zichzelf weer voor zich, jaren geleden in de bergen, tijdens een nachtelijke operatie tegen een gewapende cel. De aarde rook naar buskruit en dennen. De schoten klonken als zweepslagen. En hij, Ernesto, nog jong, rukte op met zijn eenheid, terwijl de hond de routes voor hem markeerde, zijn angst in de lucht las en zijn leven redde zonder toestemming te vragen.
Toen, de explosie. Een geïmproviseerd apparaat. Wit licht. De wereld in stukken geblazen. Geschreeuw. Vuil in zijn bek. En het laatste beeld: het lichaam van de hond dat naar hem toe sprong en hem uit de baan van de inslag duwde.
Toen hij in het ziekenhuis wakker werd, vertelden ze hem dat de hond het niet had overleefd. Dat ze “het zo erg vonden”. Dat hij “een held” was. En hij huilde zoals hij nog nooit had gehuild, met een pijn waarvan hij niet wist waar hij die kwijt moest.
Op de kade opende Don Ernesto zijn ogen, die vochtig waren.
‘Ze vertelden me dat hij dood was,’ zei ze nauwelijks hoorbaar. ‘Ik heb het jarenlang in mijn geheugen weggestopt. Maar dat teken… dat teken is achtergelaten op dezelfde dag dat hij… hij nam mijn mensen mee.’
Valeria verstijfde. Ze kreeg kippenvel. Ze kende Delta’s dossier: “redding na explosie; overplaatsing; training; actieve dienst.” Ze had het gelezen zoals je documenten leest, zonder zich voor te stellen dat het papier ademde.
Mateo haalde voorzichtig zijn radio tevoorschijn.
—Commandant… Delta’s dossier toont een explosieletsel, geregistreerd… —ze keek— twaalf jaar geleden. Voordat ze aan het gemeentelijke programma begon.
Valeria sloeg langzaam haar blik op.
