Valeria sloeg langzaam haar blik op.
—Twaalf jaar oud…? —herhaalde hij.
Don Ernesto keek naar de hond alsof hij hem voor de eerste en laatste keer zag.
—Schaduw… —fluisterde ze, en het woord brak—. Ben jij dat?
De Duitse herder ontspande zijn houding, alsof het werkelijke gevaar zich van de omgeving naar zijn hart had verplaatst. Hij zette een stap, drukte zijn borst tegen die van Don Ernesto en legde met een zachtheid die onmogelijk was voor een dier dat getraind was om mannen neer te halen, een poot op diens knie.
Een specifiek gebaar. Té specifiek.
Don Ernesto sloeg zijn hand voor zijn mond.
‘Ik… ik heb hem dat geleerd,’ zei ze, terwijl ze snikte. ‘Als ik een aanval kreeg, als ik niet kon ademen… legde hij zijn poot zo op me. Om me terug te halen. Om me te laten weten: ‘Hier ben ik.”
Verschillende agenten lieten zonder toestemming hun ogen tranen.
Valeria liet het wapen volledig zakken. Haar gezicht, dat eerst zo hard was, verzachtte en toonde een menselijke uitdrukking.
‘Stop,’ beval hij met gedempte stem. ‘Iedereen… laat je wapens zakken.’
De agenten aarzelden even, want een aangeleerde trainingsroutine is moeilijk te doorbreken. Maar de scène die zich voor hun ogen afspeelde, tartte elk handboek: een hulphond die een bejaarde man beschermde alsof zijn leven ervan afhing.
Mateo was de eerste die gehoorzaamde. Toen nog een. En nog een. Totdat de kade er niet langer uitzag als een val, maar als… een reünie.
Valeria zette twee stappen richting Don Ernesto, nu zonder dreigementen, alleen met vragen.
—Meneer Salgado… kunt u bewijzen dat u bij die operatie betrokken was? Heeft u documenten? Een eenheidsnummer?
Don Ernesto knikte trillend.
‘Ik heb… een oude identiteitskaart. En een badge. Die draag ik altijd bij me…’ Hij reikte langzaam in de binnenzak van zijn jas, om niemand te laten schrikken. Hij haalde er een versleten badge en een metalen fluitje aan een koordje uit.
Zodra het fluitsignaal klonk, liet de hond een zacht, bijna menselijk gejank horen. Hij snuffelde er dringend aan, alsof de tijd even stil had gestaan.
Valeria voelde een klap in haar buik.
