Toen ik de tassen nog eens doorzocht, vond ik helemaal onderin een klein briefje. Het was mama’s onvaste handschrift:
“Deze drie dekens zijn voor mijn drie kinderen.”
Iedereen die nog van me houdt en mijn offer herinnert, zal het herkennen.
Het is geen enorm bedrag, maar ik wil dat ze in rechtvaardigheid en harmonie leven.
“Zorg dat mijn ziel niet verdrietig wordt in het hiernamaals.”
Ik klemde het papier om me heen en barstte in tranen uit. Mama had alles gepland. Het was haar manier om ons op de proef te stellen.
Ik belde mijn broers en zussen, en toen ze aankwamen, liet ik ze het briefje zien. Ze zwegen, hun ogen neergeslagen. Een zware stilte vulde de kamer, alleen onderbroken door snikken.
Mijn beslissing
Lees verder op de volgende pagina.
