Rechter Harrison bleef me aankijken.
‘Majoor Hale,’ zei hij, de titel klonk als een mokerslag uit zichzelf. ‘U hebt de Nightshade-verklaring opgesteld.’
Ik heb hem niet gecorrigeerd. Tenminste, niet hardop. Operaties zijn niet het werk van één persoon.
Maar ik had de tijdlijn opgesteld.
Ik had het bewijsmateriaal gestructureerd.
Ik had het arrestatiebevel onder ede uitgevaardigd.
‘Ja, Edelheer,’ zei ik.
Zijn knikje was traag. Zwaar. Definitief.
“Genoteerd.”
En zo verschoof de last – van mijn schouders naar de verdedigingstafel.
Grant draaide zijn hoofd net genoeg om naar me te kijken. Zijn ogen fonkelden van ongeloof, alsof hij me nog nooit in een ruimte had gezien waar mijn woorden gewicht in de schaal legden.
De vingers van mijn moeder dwaalden naar haar nek, op zoek naar een ketting die er niet was. Mijn vader staarde strak voor zich uit, zijn gezicht uitdrukkingsloos, in een poging de werkelijkheid weer in de vorm te persen die hij prefereerde.
Twee weken eerder hadden ze tijdens de zondagse lunch hartelijk gelachen.
Grant had achterover geleund alsof de wereld van hem was, ook al lag de aanklacht als ongewenste reclame op de toonbank.
“Een geval van persoonsverwisseling,” zei hij, zo nonchalant als een weerbericht.
Fraude via elektronische communicatie.
Schending van exportregelgeving.
Samenzwering.
De vader straalde. “De advocaten van mijn zoon zullen dit vernietigen.”
De moeder knikte, haar blik helder maar kwetsbaar. “Zodra de volwassenen met elkaar praten, verdwijnt het.”
Toen keek Grant me aan met die grijns die hij altijd opzette als hij een audiëntie wilde.
‘Hé, advocaat!’, riep hij. ‘Misschien kunt u even langskomen bij de rechtbank om iets voor mijn team in te dienen. En neem wat koffie voor ze mee.’
Ze lachten. Zachtjes. Zeker. Wreed in zijn troost.
Ik glimlachte terug, zo beleefd als glas.
Want in mijn wereld betekent stilte geen leegte.
Het gaat om controle.
DEEL 3 – Wat ze nooit wisten over mijn ‘stille’ leven
Lees verder op de volgende pagina.
