Wat een schok om mijn vriendin in het ziekenhuis te bezoeken. Mijn man zorgde voor haar. Ik heb mijn tegoeden opgenomen en geblokkeerd…
Die ochtend zag Madrid er grijzer uit dan normaal, maar vreemd genoeg was ik opgewekt. Ik ben Sofia, en ik was bezig de stropdas van mijn man Ricardo glad te strijken, terwijl hij rechtop stond voor de enorme spiegel in onze slaapkamer. Ons luxueuze huis in La Moraleja was vijf jaar lang de stille getuige geweest van wat ik dacht dat geluk was. Of tenminste… dat dacht ik tot die dag.
‘Weet je zeker dat je niet wilt dat ik iets voor je inpak voor de autorit?’ vroeg ik zachtjes, terwijl ik op zijn brede borst klopte.
‘Valencia is een eindje weg.’ Ricardo glimlachte – zo’n glimlach die mijn zorgen altijd deed verdwijnen. Hij drukte een lange kus op mijn voorhoofd. ‘Nee, mijn liefste. Ik heb haast. De klant in Valencia wil vanavond nog een spoedvergadering. Dit project is belangrijk voor mijn portfolio. Ik wil je vader bewijzen dat ik succesvol kan zijn zonder me te verschuilen achter jouw familienaam.’ Ik knikte, trots op hem. Ricardo was een ‘hardwerkende’ echtgenoot… ook al kwam het geld voor zijn bedrijf, de Mitsubishi Montero waarin hij reed en de designpakken die hij droeg allemaal van mij – dividenden van het bedrijf dat ik had geërfd en nu leidde. Maar ik wreef het er nooit in. In een huwelijk is wat van mij is ook van hem… toch?
‘Wees voorzichtig,’ zei ik. ‘Stuur me een berichtje als je in het hotel bent.’ Hij stemde toe, pakte zijn sleutels en vertrok. Ik keek hem na door de gebeeldhouwde eikenhouten deur – en voelde een vage, ongemakkelijke trek in mijn borst. Een waarschuwing die ik negeerde. Misschien was het gewoon de schuldgevoelens en opluchting dat ik het huis een paar dagen voor mezelf had.
